Drogocenne składniki

Poza węglowodanami w skład miodu wchodzą: kwasy, białko, enzymy, substancje bakteriobójcze oraz woda. W miodzie znajdują się także wszystkie aminokwasy, witaminy z grupy B, ale również w niewielkich ilościach witamina A, C i K oraz około 30 makro- i mikroelementów. Najważniejsze z nich to żelazo, magnez, mangan, kobalt i potas. Żelazo zawarte w miodzie, mimo że występuje w małych ilościach, jest bardzo dobrze przyswajalne przez organizm. Miód zawiera również inhibinę, substancję, która hamuje rozwój bakterii i zabija niektóre jej szczepy. Miód ma również zdolność blokowania ołowiu we krwi.

Miód jest produktem wysokokalorycznym. Jeden kilogram miodu to około 3200-3300 kcal. Dla porównania 1 kg cukru dostarcza 4000 kcal. A więc zastępujmy cukier miodem.

Ze względu na swoje wartości, miód jest szczególnie zalecany chorym na serce, wątrobę, przy anemii, niedowadze, złej przemianie materii, reumatyzmie, podczas rekonwalescencji, przed operacjami, w stanach wyczerpania oraz po kuracjach antybiotykowych. Miód zwiększa ilość czerwonych krwinek, przyspiesza rekonwalescencję, a także usuwa zmęczenie. Dodatkowo wzmaga działanie wszystkich naturalnych środków przeciwprzeziębieniowych.

Rodzaje miodów

Rozróżniamy 3 typy miodów

1. nektarowy
2. spadziowy
3. nektarowo-spadziowy

Odmiana miodu nektarowego zależy od gatunku rośliny, z jakiej pszczoła pobrała nektar. Tak więc spotykamy różne odmiany miodu nektarowego, np.:

• rzepakowy
• akacjowy
• lipowy
• gryczany
• wrzosowy
• wielokwiatowy

Natomiast miód spadziowy może powstać zarówno ze spadzi iglastej, jak i z liściastej.

MIODY NEKTAROWE JASNE

Miód akacjowy. W stanie płynnym miód akacjowy ma barwę jasnosłomkową, a czasami nawet bezbarwną. Po skrystalizowaniu staje się biały lub kremowo-żółty. Z uwagi na wysoką zawartość cukru owocowego fruktozy pozostaje w stanie płynnym przez długi czas i bardzo wolno krystalizuje. Ten najsłodszy z wszystkich miodów jest lubiany przez dzieci. Zapach kwiatów akacji, w smaku delikatny, lekko kwaskowaty, a zarazem bardzo słodki.

Miód rzepakowy ma barwę białą lub kremową, charakteryzuje się słabym zapachem kwiatów rzepaku, a w smaku jest słodki z nutką goryczy. Zawiera olejki eteryczne, goryczki, witaminy i sporo aminokwasów. Łatwo jest przyswajalny przez wątrobę; posiada duże właściwości detoksykacyjne. Szybko krystalizuje, zapach i wygląd po skrystalizowaniu mało apetyczny.

Miód lipowy. W stanie płynnym ma barwę od zielonkawożółtej do jasnobursztynowej. Po skrystalizowaniu ma barwę bardzo jasną, o szarym odcieniu. Smak ma ostry, gorzkawy, zapach kwiatów lipy.

MIODY NEKTAROWE CIEMNE

Miód wielokwiatowy pochodzi z nektaru różnych kwiatów. Ma barwę od jasnokremowej do herbacianej, w zależności od terminu zbioru. Po skrystalizowaniu od jasnoszarej do jasnobrązowej. Jego zapach zbliżony jest do zapachu wosku pszczelego. Ma smak słodki, łagodny. W zależności od składu nektaru może mieć posmak np. gryczany, lipowy, wrzosowy.

Miód gryczany jest to typowy miód letni. Miód jest koloru mocnej herbaty o smaku słodkim, ostrym, o aromacie zbliżonym do zapachu kwiatu gryki.

Miód wrzosowy koloru pomarańczowo-żółtego, nieraz czerwono-brunatnego. Po skrystalizowaniu zmienia barwę na żółto-pomarańczową lub brunatną. Smak miodu jest mało słodki, ostry, nieco gorzkawy. Zapach miodu jest silny, przypominający zapach kwiatów wrzosu. Zawiera dużo soli mineralnych, kwasy organiczne i garbniki.

MIODY  SPADZIOWE

Miód ze spadzi drzew iglastych jest szarozielony, o zapachu korzennym, smaku delikatnym, choć mało słodkim. W tym miodzie występuje cukier spadziowy – melicytoza oraz dużo dekstryn, związków azotowych i mikroelementów.

Miód ze spadzi drzew liściastych, głównie lipy, klonu jawora, o barwie zielonkawozłocistej i szarozielonej. Posiada słaby zapach korzenny, a smak raczej cierpki.

Miód mieszany spadziowo–nektarowy – kolor brunatnozielony, zapach różny, przeważnie korzenny; mało słodki.

Jaki miód wybrać?

W zależności od odmiany, każdy miód charakteryzuje się innym zestawem substancji bioaktywnych i w związku z tym wykazuje nieco odmienne właściwości lecznicze.

Zapamiętaj!

Z uwagi na to, iż miód jest woniochłonny i higroskopijny, powinno się go przechowywać w szczelnie zamkniętych naczyniach - najlepiej szklanych lub kamionkowych, w ciemnym i suchym pomieszczeniu, najlepiej w temp. około 8-15 stopni C. Zabójcza dla miodu jest temperatura wyższa niż 42 stopnie C, ponieważ powoduje zniszczenie zawartych w nim enzymów. Nie wolno go zatem zalewać wrzącym mlekiem czy wodą ani zagotowywać. Najlepiej miód spożywać na zimno, np. na kanapce z serem białym, bądź w postaci rozcieńczonej w letniej wodzie bądź mleku.